9 oktober 2011 Herdenking Beneden-Leeuwen
Het is zondag 9 oktober en de voor de middag aangekondigde regen is nog ver verwijderd. Er schijnt zelfs een waterig zonnetje.Op diverse plaatsen in Beneden-Leeuwen wordt de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen van de herdenking. Zowel bij het gemeentehuis als bij de gedachteniskapel zijn de stille werkers zichtbaar, die ieder jaar weer een vlekkeloze uitvoering mogelijk maken. Wanneer omstreeks 10.30 uur alle deelnemers aan de gemeenschappelijke viering zijn gearriveerd, wordt het vaandel plechtig binnengedragen door de regimentsadjudant René van Boxtel. Hij wordt geflankeerd door een jonge Stoottroeper, die een bloemenhulde draagt en door een oudere veteraan, dit jaar Theo Roeffen, tevens erelid van de BOSS. Theo voert het Register Gesneuvelden mee. Zodra het vaandel is geplaatst, wordt onder leiding van dirigent en organist Ton de Waal het zeer toepasselijke 'O God, die droeg ons voorgeslacht' ingezet, een gezang dat vervolgens door iedereen met overtuiging wordt meegezongen.
Zoals ieder jaar is de overweging door de dominee een behartigenswaardige boodschap: "ook al geloof je niets, of geloof je misschien niet in een God, geef iets weg van jezelf, accepteer niet alles klakkeloos; zet je creatief in voor je omgeving, voor je medemens." Een duidelijke boodschap maar toch een met diepere lagen, een oproep die geconcentreerd en aandachtig werd beluisterd en kennelijk goed werd begrepen.
Zoals gebruikelijk wordt het einde van de viering besloten met zingen van het zesde couplet van het Wilhelmus gevolgd door het 'Domine Salvam Fac', het gezongen gebed voor de koningin.
Wanneer dan om 13.00 uur de opgestelde stoet zich in beweging zet voor 'de stille tocht' begint het te regenen, niet zo'n stortbui als in 2009, maar wel een gestage doordringende regen. Gelukkig dus dat op het ereveld voor iedereen regenkleding beschikbaar is.
In zijn openingstoespraak begroet de voorzitter van de Stichting Herdenking Gesneuvelde Stoottroepers alle aanwezigen. En opvallend dit jaar is dat ook een Belgische diplomaat aan de uitnodiging gevolg heeft gegeven. 'Niets is vandaag de dag vanzelfsprekend', was het terugkerende thema in de toespraak van de voorzitter.
Daarna volgt het steeds weer indrukwekkende dodenappèl door de regimentscommandant: het noemen van de namen van de gesneuvelden, de kern van de herdenking. Sober maar indringend. En vervolgens de vertrouwde elementen: de saluutschoten, de kransleggingen, het hijsen van de vlaggen en het spelen van de volksliederen.
In zijn slotwoord gaat ook burgemeester Steenkamp in op de bijzondere rol van de Stoottroepers in het verleden en op de noodzaak van de bijdrage van actief dienende Stoottroepers in de gezamenlijke herdenking: "Een gebeurtenis die diep verankerd is in de lokale gemeenschap en die jaarlijks mogelijk wordt gemaakt door vele vrijwilligers uit de deelnemende instanties en groeperingen. Een inzet die eens te meer noodzakelijk blijkt nu de Stoters van het eerste uur door ouderdom of gebreken niet meer in staat zijn een actieve bijdrage te leveren. In het hart van onze gemeente ligt het ereveld met de gedachteniskapel. Zo hebben ook velen hart voor de goede zaak, om zich blijvend en van harte in te zetten voor onze herdenking."
In de grote zaal van Restaurant De Twee Linden begint het laatste deel van de dag: het ontmoeten en weerzien van strijdmakkers en vrienden. Zelfs uit New Mexico (USA) is een Oud-Stoter overgekomen: Jan Rooyakkers, compleet met baseball cap. Maar heel bijzonder is de aanwezigheid van de 94-jarige Piet Gerrits met familie, voormalig KP-lid en een van de oprichters van Commando Brabant, destijds met de schuilnaam Zwarte Piet, nu al jaren woonachtig in Spanje! Da's ook toevallig, vond de voorzitter.
|